Terroryści są wśród nas…

Terroryści. Manipulatorzy. Jak zagrają tak skaczemy. Jesteśmy na każde zawołanie, na każde skinienie, na każdy najmniejszy gest zwyczajnie podwijam kiecę i lecę. Kto? Kiedy? Gdzie? Do kogo? No a jakże, do mojej najukochańszej Córeczki, która ma oboje rodziców w garści i nie wypuszcza! :) 20141127_120606-001

Moja kochana terrorystka dobrze wie, jak mnie podejść. Wystarczy, że kwiknie niczym nadepnięta piszczałka, a ja już w te pędy lecę do niej, nie zważając na przydepniętego po drodze kota. Nieszczęśliwy kot na chwilę obecną jest pozbawiony zaledwie głaskania i przysypiania na moich kolanach, a jego wylegiwanie się na środku schodów nie zawsze kończy się dla niego dobrze, ale to błahostka. Lada moment będzie pozbawiony również sierści, gdy Amelka zdecyduje się zacisnąć piąstkę na grzbiecie, a paluszki bardzo niechętnie rozprostowuje…

Manipulatorka. Już dziś rozpoznaję u niej nieposkromione pokłady głęboko zakorzenionych umiejętności manipulatorskich. Widzę z dnia na dzień coraz częściej, że robi to wręcz celowo! Ja ją do łóżeczka, by pospała, a sama bym mogła zrobić sobie chociaż kanapkę i naładować jakkolwiek baterie, a ona już! Oczy szeroko zamknięte do tego stopnia, że rzęsy zahaczają o brwi. I gęga, by się nią zająć, wziąć na ręce i okazać odrobinę uwagi. No też coś! Ma przecież od wczoraj skończony cały miesiąc! Mogłaby się zająć sobą tak z pół dnia chociaż! :P Zamiast angażować w każdym momencie biedną Matkę, nie dając ani chwili wytchnienia! Tylko tulić i tulić, karmić i karmić, a spać najlepiej na Mamie lub Tacie. Nie ma dla nas litości…

8084964915_16bec8ed1e_b

Oddaję całe serce i duszę, przyciskam do piersi, by było ciepło i bezpiecznie – z całych sił (ale nie duszę!). I co dostaję w zamian? Na początek obwisły brzuch i rwę kulszową w podzięce za 9 miesięcy noszenia pod samym obolałymi żebrami i niedomagającymi, uciśniętymi płucami. Fioletowe wory pod oczami zupełnie jak niejeden po walce w MMA. Piersi jak dobrze pójdzie sięgające do kolan, ni w ząb nie przypominające tych, które widzę na zdjęciach z zeszłego lata. Jeszcze trochę, a będę mogła zwijać je niczym plik banknotów obwiązywanych gumką recepturką. I broszki! Zdobywam wiele, wiele broszek. Broszki są z surowca naturalnego, jednego rodzaju – mleka. Broszka jest na koszuli nocnej, na koszuli dziennej, znajduję ją na pościeli, prześcieradle, ale też na swetrze, czy spodniach. I oczywiście w broszkach jest całe dziecko! A potem tylko prać, choć też nie ma kiedy, bo przecież mały Klesc wisi przy piersi. Co za życie!

Pisząc te słowa z przymrużeniem oka, tak naprawdę piję do tych kobiet, które po urodzeniu dziecka nieustannie narzekają. Że nie mają na nic czasu (ja też nie mam), że źle wyglądają (ja też, ale to kwestia pracy nad sobą, ja jeszcze nie miałam na nią czasu :D), że nie śpią (ja też nie śpię), że nie mogą zrzucić „wagi” (proponuję z trzeciego piętra przez okno, bardzo szybko spada), że życie się wywróciło do góry nogami i tęsknią za starymi czasami (a niby co miało się stać, gdy zależny jest od nas taki mały, bezbronny człowieczek?!?!), że przyjaciele się poodwracali (cóż, widać jakimi byli „przyjaciółmi”) i wszystko tylko źle, źle, źle. Ale czy naprawdę jest AŻ TAK ŹLE? Ja nie wyobrażam sobie już innego życia. Nie potrafię sobie przypomnieć, co mnie tak bardzo cieszyło, jak obecnie dotyk mojej Córki. Kiedy przed ciążą wzruszyłam się do łez jak w momencie, gdy pierwszy raz usłyszałam u lekarza bicie serca mojego dziecka. I w życiu jeszcze nie miałam skuteczniejszego bodźca do podniesienia się z łóżka niż głodowy pisk Amelki :D

(Nie)narzekająca Tak Jak Matka

Ojcostwo

Mam wspaniałego męża. Co dzień mówi mi wiele ciepłych słów, ale nie tylko do mnie, ale również do Amelki w moim brzuchu :) Co dzień rano daje buziaka w brzuś, żeby wiedziała, że tata na nią czeka z niecierpliwością, a wieczorem poza buziakiem zawsze tuli i głaszcze jednocześnie mówiąc do niej. Często chodzi do pokoju przygotowanego dla  córci  po  to,  żeby tam chwilę być, by móc poczuć jak wielkimi krokami zbliżają się
w naszym życiu zmiany, zmiany, których wyczekujemy z niecierpliwością. Po kilka razy dziennie  pyta  się jak dziś nasze maleństwo się miewa,  czy dużo kopie. Jest szczęśliwy
i widzę uśmiech na jego twarzy każdego dnia, kiedy o niej rozmawiamy.

20140820_174042

To jest piękne. Nie spodziewałam się, że będzie tak bardzo gotowy do zostania tatą, do ojcostwa. To, co robi chciałaby każda kobieta w ciąży od swojego partnera :)